الان درست وسط امتحان هاست ....درست وقت برداشت علمی یک ترمه !

فقط دارم به یک چیز فکر میکنم ...به مبادی ...اونم مبادی 4.

نه اینکه خیلی ازش خوشم بیاد نه اصلا ...دارم بهش فکر میکنم چون می خوام ازش درس بگیرم

اونم نه درسی که توی دفتر و کتابا مینویسن ...می خوام ازش درس زندگی بگیرم ...

میخوام از مبادی 14 واحدی بله درست نوشتم 14 واحدی اونم فقط توی دو ترم درس بگیرم ...

به شخصه یادم نمیاد از اول دبستان واسه هیچ درسی اینقدر زحمت کشیده باشم ...

تاحالا سابقه نداشته جز مبادی واسه هیچ درس دیگه ای از یه هفته ی قبل بشینم درس بخونم ...

یه هفته روز ها درس خوندن شب ها هم کابوسش رو دیدن !!!!!!!!!!
بالاخره روز امتحان رسید ....از امتحان که نمیگم ...

بذارید از بعدش بگم ...ازین که چقدر اعصابم خورد بود ... خیلی تو فکر بودم

تقریبا تا غروب حتی با خودم هم قهر بودم ...عقلم به هیچ جا قد نمیداد ...آخه نتیجه ی این همه زحمت

پس چی شده بود ؟؟؟؟اینقدر با خودم کلنجار رفتم تا آخرش به یه نتیجه ی مهم رسیدم ...

حالا میفهمم حکمت درس مبادی رو ...مبادی با همه سختی هاش به من یاد داد همه چی توی این دنیا

اونجور نیست که بخوام .بهم یاد داد همیشه نباید پیروز میدان بود ...همیشه پیروزی در اون چیزی که

میخوام خلاصه نمیشه ...باید صبور بود ...زندگی مثل واحد مبادی یک درسه  هرجور شده باید پاسش کنی

....گذروندنش اجباریه ...(ای کاش میشد همونطور که هرروز هفته رو سعی می کردیم مبادی رو یاد بگیریم

تلاش می کردیم زندگی کردن رو یاد بگیریم ...)

مبادی بهم فهموند همه چیز توی این دنیا خلاصه نمیشه  به من فهموند که اینها همه بهانه است ...

بهانه برای یک حقیقت!

حقیقتی که قابل دیدن نیست ...حقیقتی که در میان صبری که باید داشته باشیم پنهان میشه .

مبادی با تمام سختی هاش با تمام فشار هاش واحدی بود که باید میگذشت ...و من با تلاش های خودم

حداقل یک امتیاز مثبت برای خودم دارم تا با اون خوش باشم و اون اینه که "من تلاشم رو کردم " و این تلاش ها

و نا امید نشدن ها همون پیروزی حقیقیه !!!! و من واقعا به این هایی که الان دارم مینویسم ایمان دارم ...

به سختی مبادی ایمان دارم ... به سخت گیری های استاد بکتاش ایمان دارم ...به حقیقت زندگی ایمان دارم ...

حالاست که میفهمم درسی که مبادی بهم داد چیزی فراتر از کلمات عربیه ...درس زندگیه !!!!!

پ.ن    چقدر خوبه که توی زندگی هم خسته نشیم ...نا امید نشیم ...

پ.ن    چقدر خوبه یاد بگیریم " زندگی تا اونجایی نیست که ما می بینیم ... زندگی به وسعت دید خداست ..."

          و خدا میدونه جای هرچیزی کجاست ...تو مرام خدا هیچ چیز بلاتکلیف نمی مونه ...

                                                                                                                                        پایان